20 ஆம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பாதி முழுவதும், அமெரிக்கர்கள் தங்கள் "பொற்காலங்களை" எவ்வாறு செலவிட முயன்றார்கள் என்பது பொதுவாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்ட, மிகவும் விரும்பப்படும் மாதிரியை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஒருவரின் கடைசி வேலை நாளில் (பெரும்பாலும் ஒருவரின் 65 வது பிறந்தநாளில்) முதலாளியால் பழமொழியாகக் கூறப்படும் தங்கக் கடிகாரம் வழங்கப்பட்ட பிறகு, கணிசமான எண்ணிக்கையிலான நடுத்தர வர்க்கத்தினர் உடனடியாக தங்கள் வீட்டை விற்றுவிட்டு, சூடான, வெயில் நிறைந்த இடத்தில் உள்ள ஒரு காண்டோமினியம் சமூகத்திற்குச் செல்வார்கள். அங்கு அவர்கள் பழகுவார்கள், மீன் பிடிப்பார்கள் அல்லது கோல்ஃப் விளையாடுவார்கள், மற்ற ஓய்வு பெற்றவர்களுடன் சீக்கிரமாக இரவு உணவு சாப்பிடுவார்கள், இந்த கிரவுண்ட்ஹாக் தினத்தைப் போன்ற வழக்கத்தை முறித்துக் கொள்ள அவ்வப்போது எங்காவது பயணம் செய்வார்கள். குழந்தைகள் மற்றும் பேரக்குழந்தைகளைப் பார்ப்பது (மற்றும் அண்டை வீட்டாரிடம் அவர்களின் சாதனைகளைப் பெருமையாகப் பேசுவது) மற்றொரு முக்கிய செயலாகும்.
நான்கு தசாப்தங்களாக உழைத்து ஒரு குடும்பத்தை வளர்த்த பிறகு, "மூத்தவர்கள்" அத்தகைய மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை முறைக்கு உரிமை பெற்றுள்ளனர் என்ற நம்பிக்கையில் இந்த ஓய்வூதிய மாதிரி அடித்தளமாக இருந்தது. இரண்டு தசாப்தங்களாக ஓய்வு மற்றும் ஓய்வு என்பது, வானத்தில் உள்ள பெரிய ஓய்வூதிய சமூகத்திற்குச் செல்வதற்கு முன், ஸ்கிரிப்டைப் பின்பற்றிய அமெரிக்கர்களுக்கு ஒரு பொருத்தமான வெகுமதியாக இருந்தது. மந்தநிலையின் போது துன்பங்களை அனுபவித்து இரண்டாம் உலகப் போரின் போது தியாகங்களைச் செய்த "மிகப்பெரிய தலைமுறை" உறுப்பினர்களுக்கு, புளோரிடா அல்லது அரிசோனாவில் ஒரு காண்டோவை வைத்திருப்பது பொதுவாக அமெரிக்க கனவை அடைந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.
இந்தக் காட்சி அமெரிக்கர்கள் மீது வாழ்நாள் முழுவதும் கொண்டிருந்த உளவியல் சக்தியை மிகைப்படுத்தி மதிப்பிடுவது கடினம். பலருக்கு, வேலை என்பது வாழ்க்கையின் சிறந்த கட்டத்திற்கு முன்னோடியாக, வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட ஓய்வு நிலத்தை அடைவதற்கான தேவையான வழிமுறையாக முதன்மையாகக் கருதப்பட்டது. சமூகப் பாதுகாப்பும் சிறிது முதலீட்டு வருமானமும் அதை சாத்தியமாக்கும் என்பதை அறிந்து, வேலை செய்யும் போது ஒரு கூடு கட்டுவதே இலக்காக இருந்தது. சில சமூக விமர்சகர்கள் அமெரிக்க பாணி ஓய்வூதியத்தை இணக்கவாதி, முதலாளித்துவம் மற்றும் நேரடியான நேரத்தை வீணடிப்பதாக ("கடவுளின் காத்திருப்பு அறைக்கு" இடம்பெயர்வது என்று முத்திரை குத்தினர்) கேலி செய்தனர், ஆனால் அதில் குழுசேர்ந்த மில்லியன் கணக்கானவர்களில் பெரும்பாலோர் கிளாம்களைப் போல மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர்.
இன்னும் அழிந்துவிடவில்லை என்றாலும், ஓய்வு பெறுவதற்கான இந்த முன்மாதிரி ( சீன்ஃபீல்டின் பிரபலமான "டெல் போகா விஸ்டா" எபிசோடில் நகைச்சுவையாக சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது ) வேகமாக மறைந்து வருகிறது. அவர்கள் தங்கள் பெற்றோரின் பிற சமூக விதிமுறைகளை நிராகரித்ததைப் போலவே, மிகப் பெரிய தலைமுறையின் குழந்தைகள் - பேபி பூமர்கள் - மிகவும் மாறுபட்ட மாதிரியைத் தழுவுகிறார்கள். பூமர்கள் காலவரிசைப்படி வயதை ஒருவரின் வாழ்க்கையை எவ்வாறு வாழ்வது என்பதைத் தீர்மானிப்பதற்கான ஒரு நல்ல வழியாகக் கருதுவதில்லை, இது எப்படியோ நித்திய இளமையாக இருப்பது போன்ற அவர்களின் சுய உணர்வின் பிரதிபலிப்பாகும். மேலும், இந்தத் தலைமுறை தொடர்ந்து உலகின் பல்வேறு அம்சங்களைப் பற்றி மேலும் அறியும் ஒரு தீராத தாகத்தை வெளிப்படுத்தி வருகிறது, தங்களை மனிதர்களாக தொடர்ந்து பரிணமிக்க விரும்பும் செயல்பாட்டில் உள்ள படைப்புகளாகக் காண்கிறது.
இந்த தலைமுறைப் பண்புகள், பேபி பூமர்கள் ஓய்வு பெறுவது பற்றி எப்படி நினைக்கிறார்கள், அதிலிருந்து அவர்கள் என்ன விரும்புகிறார்கள் என்பதில் நேரடி தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன. பூமர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையின் பிந்தைய கட்டத்தை ஏதோ ஒன்றின் முடிவு அல்லது வாழ்க்கையின் சுறுசுறுப்பான, உற்பத்திப் பகுதியிலிருந்து விலகுவதை விட ஒரு மையப் புள்ளியாகவோ அல்லது மாற்றமாகவோ பார்க்க முனைகிறார்கள். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், "ஓய்வு பெறுவதற்கு" பதிலாக, அவ்வாறு செய்யக்கூடிய பூமர்கள் தங்கள் நலன்களையும் முன்னுரிமைகளையும் வெறுமனே திருப்பிவிடுகிறார்கள், இந்த செயல்முறையை சிலர் "ஓய்வு பெறாதது" என்று அழைத்துள்ளனர். இந்த மாதிரியை நிதி சொத்துக்களை தனிப்பட்ட முறையில் வரையறுக்கப்பட்ட அனுபவங்களாக மாற்றுவதாகக் காணலாம், இது ஒருவரின் தொழில் சார்ந்த வாழ்க்கை நிலையின் இயல்பான நீட்டிப்பு அல்லது பிரிப்பு.
அமெரிக்காவில் ஓய்வூதியத்தை மீண்டும் கண்டுபிடிப்பது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, கூட்டு செல்வம், ஆரோக்கியம் மற்றும் பேபி பூமர் தலைமுறையின் சுத்த அளவு ஆகியவற்றின் செயல்பாடாகும். இருப்பினும், அதற்கும் மேலாக, பூமர்கள் மற்றொரு சுற்று கோல்ஃப் விளையாட்டை விட அர்த்தமுள்ள ஒன்றில் முதலீடு செய்ய விரும்புவதைக் காட்டியுள்ளனர், இது 1980களின் எதிர் கலாச்சார ஆண்டுகளில் சமூக செயல்பாட்டிற்கான அவர்களின் அர்ப்பணிப்பு மற்றும் வேலை-மற்றும்-விளையாட்டு-கடினமான நெறிமுறைகளின் மரபு. வயதானவர்களின் உன்னதமான மாதிரியின் அரிப்புக்கு பல காரணிகள் பங்களிக்கின்றன, அவற்றில் வயதான போக்குகள், "இரண்டாவது தொழில்களை" தொடங்குவதைத் தேர்ந்தெடுப்பது மற்றும் முழுநேரத்திலிருந்து பகுதிநேர வேலைக்கு மாறுவது ஆகியவை அடங்கும். மகிழ்ச்சியுடன், இறுக்கமான குடியேற்றக் கொள்கைகளின் துணை விளைபொருளான வயதான தொழிலாளர்களுக்கு அதிக தேவை எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
இந்த ஓய்வுக்கால பதிப்பு இளைய தலைமுறையினருக்குக் கடத்தப்படுமா? குறிப்பாக செயற்கை நுண்ணறிவு சமூகத்தை பலர் எதிர்பார்க்கும் அளவிற்கு மாற்றினால், அதைச் சொல்வது கடினம். இருப்பினும், மிகப்பெரிய தலைமுறையினரால் போற்றப்பட்ட ஒன்றிற்குத் திரும்புவது சாத்தியமில்லை என்பது தெளிவாகிறது, மேலும் ஜெனரல் இசட் பூமர் மாதிரியையும் நிராகரித்து, தங்கள் சொந்த மதிப்புகளுடன் ஒத்துப்போகும் வேறுபட்ட ஒன்றை உருவாக்க வாய்ப்புள்ளது என்று வரலாறு கூறுகிறது.
அந்த வகையில், ஓய்வூதியம் என்ற கருத்து எதிர்காலத்தில் மேலும் மங்கி, இறுதியில் முற்றிலுமாக மறைந்துவிடும் என்று நினைப்பது நியாயமற்றது அல்ல. பல ஜெனரல் ஜெர்ஸ்கள் நமக்குத் தெரிந்தபடி ஓய்வு பெற முடியாமல் போகலாம், ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், இளையவர்கள் தங்கள் தனிப்பட்ட மற்றும் தொழில்முறை வாழ்க்கையை முந்தைய தலைமுறையினர் செய்யாத வகையில் கலக்க முனைகிறார்கள். எதுவாக இருந்தாலும், நமது அந்தந்த "பொற்காலங்களில்" என்ன காத்திருக்கக்கூடும் என்பதைப் பற்றி நாம் எப்படி நினைக்கிறோம், உணர்கிறோம் என்பது, நாம் ஒவ்வொருவரும் நம் அன்றாட வாழ்க்கையை உணர்ந்து கட்டமைக்கும் வழிகளை நேரடியாக வடிவமைக்கிறது.
Comments
Post a Comment